16 Şubat 2015 Pazartesi

#SenDeAnlat

Tacize ilk maruz kaldığımda ortaokula gidiyordum. Bir yaz günü arkadaşımı görmeye giderken kendini bilmezin biri arkamdan laf atıp takip etti, sonra da elle taciz etti. Yaşadığım anlık şoktan sonra hızla arkaya dönüp kolumdaki zincir askılı çantayı geçirdim kafasına. Korkup kaçtı o iğrenç mahlukat. Ama bu ilk ve son taciz değildi maalesef.

Üniversite yıllarımda bir gece yurda dönerken karşıma başka bir tacizci çıktı ve yine tacize maruz kaldım. Üstelik çok yakında bir polis aracı olmasına rağmen hiç tereddüt etmedi tacizci mahlukat. Biliyordu gidip şikayet etsem de hiç bir şey olmayacağını. Çünkü üzerimde mini etek vardı ve saat 22.00 civarıydı. Şikayet etmedim çünkü alacağım cevabı ben de biliyordum.

"Bu saatte kız başıma hem de mini etekle sokakta ne işim vardı?"

Taciz eden adam da böyle düşünmüştü işte! Bu saatte sokaktaysam, üstelik mini etekliysem taciz edilmek istediğim(?!), taciz edilmeyi hakettiğim(?!) gün gibi ortadaydı.

Mini etek giymek, gece dışarı çıkmak, kızkıza gezmek, dışarıda gülmek ve daha birçok normal eylem tacize, tecavüze açık davetiye değil!

Mini etek, elbise, tayt giymek de, gece sokağa çıkmak da hata değil, ahlaksızlık değil! Asıl ahlaksızlık kadınları taciz etmeyi hakkı gibi görenlere izin vermek, bir de üstüne "tahrik" indiriminden faydalanmalarını sağlamak!

Yıllar içinde o kadar çok sözlü tacize uğradım ki anlatmakla bitmez. Kendi halimde yürürken yanıma yaklaşan arabalar, yanımdan geçerken bilinçli atılan omuzlar... Tramvayda, belediye otobüsünde yanaşıp taciz etmeye çalışanları da unutmamak lazım. O gece dışında basit anlık sözleri geçip eyleme dökülen hiç bir tacize sessiz kalmadım. Sesimi yükselttim, taciz edeni ifşa ettim, rezilliğini yüzüne vurdum, hatta araçtan attırdım. Utanmadım çünkü hatalı olan, ahlaksız olan ben değilim, ASIL ONLAR AHLAKSIZ, ASIL ONLAR NAMUSSUZ!

Siz de susmayın, sesinizi yükseltin, taciz edeni ifşa edin! Edin ki bir daha yapmaya cesaret edemesin, tacize ses çıkarmayan tecavüzü de kabullenir diyerek daha da cesaretlenmesin. Yanınızda toplu iğne taşıyın ki o tacize yeltenen ellerine batırıp öcünüzü alın, biber gazı taşıyın, basit hareketlerle kendinizi savunmayı öğrenin ama ilk önce susmamayı, boyun eğmemeyi öğrenin. Çocuklarınıza sadece yabancılardan değil tanıdıklarından da sakınmayı öğretin. Siz de başınıza gelen tacizleri anlatın ve anında tepki verin ki yaptıkları yanlarına kâr kalmasın, size yaptıklarını bir başkasına yapamasınlar.

#SenDeAnlat


13 Şubat 2015 Cuma

Koşullar Değişmiyorsa Sen Değiş

Son yazımda Arya'ya ayak uyduramadığımdan, değişen huylarına uyum sağlayamadığımdan bahsetmiştim. Baktım olacak gibi değil, durum düzeleceğine iyice bozuluyor, durdum ve Arya'yla boş yere inatlaşmaktan vazgeçtim. Akışına bıraktım her şeyi.

Arya hâlâ gün içinde çoraplarını ve pijamasını çıkarıyor, kahvaltıda ekmek yemiyor, eskiden yattığı saatte asla yatmıyor. AMA artık bu durum beni delirtmiyor. Kahvaltıda önüne sevdiği peyniri koyuyorum, yiyor; üstüne de yumurta yediriyorum; ekmek yememesine hiç takılmıyorum. Soyunduğu zaman hiç ses çıkarmıyorum; bırakıyorum hevesini alsın. Bir süre sonra üşüyor ve çoraplarını getirip giydirmemi istiyor. Uyku mevzusuna gelirsek, Arya 1-2 hafta öncesine kadar akşamları 8 - 8.30 gibi hiç itiraz etmeden kendi isteğiyle odasına uyumaya gidiyordu. Son 1-2 haftadır ise her gece uyumamak için saatlerce ağlayıp direniyor. Sonunda 2-3 gece önce pes ettim ve kendi kendine koltukta sızana kadar yatırmaya çalışmadım. 12 gibi sızdı, babası kucaklayıp yatağına yatırdı. O geceden beri erken yatırmaya çalışmıyoruz.

Arya'nın değişimine karşı daha pasif, daha sabırlı olmaya çalışırken fark ettim ki tüm değişimlerin, huysuzlukların sebebi Arya'nın ihtiyaçlarının değişmesi. Uyku ihtiyacı azalıyor; hareket, oyun, iletişim ihtiyacı artıyor. Biz otururken o gidip uyumak istemiyor, bizimle oturmak, oyun oynamak, bizimle vakit geçirmek istiyor :) Bu açıdan bakınca çocuk haklı tabi :) Bu durumda yapılacak şey belli oldu. Arya'nın uyku saatlerinde yeni bir düzenleme yaparak uyku öncesi huysuzluk sorunumuzu aştık Allah'a şükür :) Arya'yı artık 21:30 - 21:45 civarı yatağına götürüyoruz. Ama maalesef uykuya dalması 22.30'u buluyor. N'apalım ağlayıp yataktan kaçmadığı sürece buna da razı oluyoruz. Şimdilik bu şekilde durumu az da olsa kontrol altına aldık mevcut koşullara uyum sağladık :)

Son yıllarda öğrendiğim - daha doğrusu geç de olsa sonunda kabullendiğim - çok önemli bir ders var: Gandhi'nin dediği gibi "Dünyayı değiştirmek istiyorsan kendini değiştir." İçinde bulunduğumuz koşulları, ilişkilerimizi, hayatımızı kısacası dünyamızı değiştirmek istiyorsak yapılacak ilk iş kendimizi değiştirmek. Kimi zaman bakış açısını değiştirmek, karşımızdakinin gözünden bakmak yeterli olurken, kimi zaman daha büyük adımlar atıp daha büyük değişimler yapmak gerekiyor. Ama önemli olan nokta hiç değişmiyor. Çözüm başkalarının değişmesini, düzelmesini ya da durumu düzeltmesini beklemek değil, mevcudu değiştirmek için kendi elimizde olanlara konsantre olup gerekli değişime kendimizden başlamak. Biz bu kez sadece bakış açımızı değiştirip işleri biraz akışına bırakarak Arya'nın huysuzluklarına çare bulabildik. Umarım aynı şekilde devam edebiliriz.

Dünyayı değiştirmekten bahsetmişken yazıyı Gandhi'nin 10 tavsiyesi ile bitirmek güzel olur sanırım :)




8 Şubat 2015 Pazar

Bebekli Hayat Her Zaman Toz Pembe Değil Tabi Ki

Son birkaç günü Arya'yla nasıl başa çıkabileceğimi, nasıl çıldırmadan ona destek olup ayak uydurabileceğimi düşünerek geçirdim. Cevap bulabildim mi? Hayır :(

Arya'nın huy değişimlerine ayak uyduramıyorum. Kahvaltı etmiyor, sadece peynir yiyor, ikide bir soyunuyor, sürekli elimi tutup beni çekiştirerek bir yerlere sürüklüyor, kitaplıktaki kitapları tek tek alıp yere indiriyor, kalem kutumu kaçırıyor, bulduğu tüm kağıtları yırtıyor, uyumamak için direniyor, yatağa yatırmayı başarsam bile 2 dk sonra ağlayarak yataktan çıkıyor... İstediği olmayınca kendini yerden yere atıyor, ağlıyor bağırıyor. Elimden geldiğince sakin kalmaya çalışıyorum ama gerçekten çok zorlanıyorum :( Özellikle gece yarısına kadar uyumaması beni delirtiyor.







Arya'yla ilk 1,5 yılımız ufak tefek şeyler dışında çok kolay ve çok eğlenceli geçti ama 2 yaşa yaklaştıkça Arya sınırlarını keşfetmek için bulduğu her fırsatta bizi zorluyor. Elimden geldiğince sakin olup göz teması kurarak tek tek güzelce anlatmaya çalışıyorum her şeyi ama Arya gözlerini  kaçırıp anlamazlıktan geliyor. Sabahtan akşam 8'e - 9'a kadar iyi idare ediyorum da 9'dan sonra Arya uyumayıp olmadık şeyler yapmaya ve mızmızlanmaya, elimden çekiştirmeye devam ettikçe kaçasım, kulaklarımı tıkayıp yorganın altına saklanasım geliyor :( Enerji ve sabrım akşam 9'da bitiyor, sonrası akıl sağlığımı korumak için verdiğim bir irade savaşı.

Arya yatağından çıkmayı öğrendiğinde anladım ki çocuk odası gerçekten çok önemli. Çocuk odası denen yerin mümkün oldukça boş olması gerekiyor ki bebek yatağından indiğinde güvende olsun. Arya'nın odasında zararlı bir şey yok ama kapakları raylı kocaman bir gardrop var ve içi giysi dolu. Arya da o kapaklarla oynamaya ve içindekileri dışarıya çıkarmaya çalışıyor tabi ki. Bir de Arya'yla dayısı aynı odada uyuyor. Dolayısıyla Arya uyanıp ağlayınca Kağan da uyanıyor. Okul zamanı onun uykusu bölünmesin diye Arya'yı odasında avutup yatağına geri koyamıyorum; mecburen odadan çıkarıyorum.

Arya yataktan çıkmayı keşfedince işler iyice karıştı. Gece uykudan uyanıp yataktan çıkmaya çalışır diye korkuyorum. Bu durumda yapılacak 2 şey var: ya yer yatağına geçiş yapılacak ya da kenarı korumalıklı normal boy çocuk yatağına geçiş yapılacak. Kenarı bariyerli yataktan da düşme ihtimali olduğu için uzmanların önerisi ve bence de en mantıklısı yer yatağı ama bizim mevcut koşullarımıza uymuyor maalesef :( Kısacası ne yapacağımı şaşırmış haldeyim :(

Umarım en kısa sürede duruma bir çare bulabilirim.


6 Şubat 2015 Cuma

Dünyaya Yeniden Gelsem Yine Kadın Olmak İsterim

Hani kadınlar şikayet ederken hep der ya "Bir daha dünyaya gelsem erkek olmak isterim" diye... İşte ben anne olduktan sonra hiç öyle demedim. Çünkü anne olmak başka, baba olmak başka. Ben anne olunca tüm bebekler benim bebeğim oldu; ben tüm bebeklere anne oldum. Ama erkeklerde hisler o kadar ileri seviyelere ulaşmıyor gözlemlediğim kadarıyla.

Arya'ya hamileyken, hatta çok daha önce, ortada evlilik fikri bile yokken Evrim'in iyi bir baba olacağını biliyordum. Doğumdan sonra Evrim'in düşündüğümden de iyi bir baba olduğunu gördüm. Ama bu durum sadece Arya söz konusu olduğunda geçerli. Yani ben yolda, parkta, televizyonda bir bebek görünce heyecanlanıyor; sarılmak, öpmek, mıncıklamak istiyorum ama Evrim bu duruma anlam veremiyor hatta bazen bana kızıp "Yeter artık" diyor. Böyle hisseden sadece ben miyim acaba? Bence annelerin çoğu böyle hissediyor; yoksa sokaktaki teyzeler niye "Aman kızım, sıkı giydir üşümesin.", "Bak uykusu gelmiş, eve götür istersen", "Aman kayďıraktan, salıncaktan düşmesin! Dikkat et yavrum" diye hiç tanımadıkları insanların işine/hayatına müdahale etsin ki değil mi?

Her ne kadar henüz kendimi kaybedip başkalarına müdahale aşamasına gelmesem de benzer durumlarda kendimi "Ay o bebiş üşümüş galiba, keşke daha sıkı giydirselermiş" vb. diye düşünürken buluyorum :( Ama tabi ki en iyisini annesi bilir diyerek kendimi avutuyorum :)) Böyle durumlarda endişemi sözlere dökersem ve Evrim yanımdaysa "Annesi var, babası var. Sen niye dert ediyorsun?" diyor. Aslında haklı ama bu elimde olan bir şey değil ki!






Herhangi bir yerde bir bebek gördüğümde mutlaka bakıp maşallah diyorum ve nerdeyse tüm bebekleri yemek istiyorum :p Bu durum Evrim gibi, kardeşime de manasız geliyor. Kağan, Arya'yı gerçekten çok seviyor ve çok ilgili bir dayı. Arya'ya rahatlıkla bakıyor, Arya dayısıyla birlikte oyun oynarken çok eğleniyor. Kağan çocukluğundan beri bebeklerle iyi anlaşır zaten. Küçükken de eve gelen bebekleri çok güzel oyalardı. Ama işte benim tüm bebeklere karşı hissettiğim tarif edilemez sevgiyi, şefkati Evrim ve Kağan hissetmiyor maalesef. Kağan, bu durumun anne olduktan sonra başladığını söylüyor ama bence benimkisi biraz daha derinlere gömülmüş bir travmanın sonucu. Sanırım anne olunca daha belirgin hâle gelen bir "anaç tavuk" vakası diyebiliriz durumuma :))

Ben oldum olası herkesin işine karışırım. "Sıkı giyin üşütme, yağmur yağar şemsiye al, çok içme, tabağındakileri bitir, madem hastasın yat dinlen bakayım, dışarıda çok para harcama "... diyen anaç tavuk tripli gıcık arkadaş tipi benim işte :)) Anne olunca bu enerjimin büyük kısmını bebeklere yönelttim. Bu durum için en güzel sözü yakın zamanda 17 yıllık dostum Şehnaz söyledi: "Rüya, sen olmak da zor be!" Evet ben olmak zor ama olsun yine gelsem şu garip dünyaya yine ben olmak isterim. Belki biraz daha az agresif bir versiyonum daha iyi olabilir tabi  :))

Biyolojik olarak anne olamayan kadınları üzmek için değil aksine her kadının doğuştan anne olduğunu söylemek istediğim için bu yazıyı yazıyorum. Anne olmak için illa doğurmak gerekmiyor bence. Önemli olan sevebilmek, koruyabilmek, kendini feda etmeyi göze alabilmek. Sadece kendi bebeğini değil, senin olmayan bebekleri de sevebilmek, koruyup kollamak istemek bence anne olmak için yeter de artar bile. İşte bu yüzden dünyaya yeniden gelsem yine kadın olmak, yine anne olmak isterim.

İmza:

Rüya
Evrim'in Eşi
Arya'nın Annesi




26 Ocak 2015 Pazartesi

İlk Sinir Krizi

"Arya'yla 20. aya geldik. 2. yaşa az kaldı, bakalım neler olacak" derken 2 yaş sendromu erken başladı :(



Okullar tatile girince karı-koca küçük romantik bir kaçamak yapalım dedik ve kendimize 2 günlük bir tur ayarladık. Cuma gecesi babaannesi ve dedesi gelip Arya'yı bizden aldılar. Biz de cumartesi sabahı yola çıktık. Arya ilk gece zor da olsa uyumuş ama 2. gece sabaha kadar huysuzlanmış.

Geceleri uyumayan Arya, gündüz de iyice huysuzlanmış, şımarmış. O ağladıkça babaannesi ve dedesi üzülüp her istediğini yapmışlar. Arya'nın alıştığı rutin iyice bozulmuş, rutin bozulunca Arya fabrika ayarlarına dönmüş :(

Biz turdan bu akşam döndük; annemler bizi arabayla aldı. Arya bizi görünce çılgına döndü; bir babasının, bir benim kucağıma atladı. Eve geldiğimizde Arya'nın uyku saati gelmişti. Mamasını hazırlayıp her zamanki gibi yatağına yatırmaya çalıştık ama ne mümkün! Arya krize girdi ve 1 saat aralıksız tepinip ağladı.      

Evrim'le birlikte Arya'nın odasında 1 saat sakince oturduk ve konuşmadan Arya'nın sakinleşmesini bekledik. Arya, elimden tutup odadan çıkmak için epeyce uğraştı, çekiştirdi. Tepki alamayınca iyice çıldırdı. Bir süre sonra yoruldu ve kucağıma tırmandı; bir süre kucağımda uyumaya çalıştı. Sonunda uykuya geçmeye hazır olduğunda yatağına yatırıp battaniyesini örttüm. Yine biraz mızmızlandı ama ağlamadan uykuya teslim olmaya karar verdi.

Kısacası 2 günlük kaçamak, 2 günlük Arya krizi ile sonuçlandı. Bakalım, Arya'nın değişimi ve inadı yarın da devam edecek mi yoksa alıştığımız rutine geri denebilecek miyiz. Umarım bu kriz geçici bir tepki olarak kalır da 2 yaş krizlerinin başlangıcı olmaz.

20 Ocak 2015 Salı

20. Ay - Arya Ne Çok Şey Yapabiliyormuş Meğer :)

Arya 19,5 aylık oldu :)

*Yazının tam burasında eşimden bir eleştiri geldi. Yazılara hep aynı şekilde, aynı cümlelerle başladığımı söyledi. Ben de onu dinleyip önceki yazılarıma baktım ve haklı olduğunu görmüş oldum :( yani değişiklik yapmam gerekiyormuş.

Arya'yla ilgili her şeyi yazmak istiyorum ki ilerde bir şeyleri unutursak ya da tarihleri karıştırırsak dönüp bakabileceğimiz bir kaynak olsun. Bu yüzden her ay düzenli olarak Arya'nın yapabildiklerini yazmaya çalışıyorum. .

Arya artık tek başına birçok şeyi yapabiliyor. Aşağıdakilerin bir kısmını zaten yapıyordu ama bu ay iyice geliştirdi.

  • Kaşık-çatal kullanıyor, kahvaltısını kendi yapıyor, 
  • Köfteyi, elmayı, kornişon turşuyu, eski kaşar gibi sert peynirleri eliyle yemeyi seviyor,
  • Doyduğu zaman "ditti" diyerek doyduğunu söylüyor, tabağını uzatıp "al" diyor,
  • Bardaktan su, meyve suyu vb. içebiliyor,
  • Kendi kendine soyunabiliyor, giydirirken de bana çok yardımcı oluyor. 
  • Legolarıyla oynarken kuleler yapıyor,
  • Her yere  -yemek masası dahil-  tırmanabiliyor,
  • Top oynayabiliyor; topu atıyor, tutuyor ama henüz ayağı ile vuramıyor,
  • Saklambaç oynamayı seviyor, genelde perdelerin arkasına saklanıyor,
  • Tokasını çıkarabiliyor,
  • Kalem, boya, tebeşir ile çizgiler, yamuk da olsa daireler çizebiliyor, 
  • Merdiven çıkabiliyordu, son günlerde inmeyi de başarıyor,
  • Ellerini de kullanarak müziğe göre değişen figürlerle dans ediyor,
  • Basit getir-götür komutlarını anlayıp yapıyor, 
  • Evet-hayır sorularını anlayıp kafasıyla cevap veriyor,
  • Tuvaletini yaparken belli ediyor ve bitince "ditti" diyerek haber veriyor,
  • Dışarı çıkmak istediği zaman ya ayakkabılarını getiriyor ve giydirmemizi istiyor ya da elimizden tutup kapıya götürüyor.
  • Flash kartlarla oynamayı seviyor. "Kedi nerde?" diye sorunca kedili kartı bulup getiriyor :)
  • Canı isterse bizi öpücükleriyle mest ediyor :)
  • Sevgisini kucağımıza tırmanarak ve boynumuza sarılarak sık sık belli ediyor :)
  • Telefonda babaannesi ve dedesiyle konuşmaya çalışıyor :)
  • Başka bebek/çocuk görünce çok mutlu oluyor, sarılmaya çalışıyor :) 
  • Fotoğrafı çekilirken poz veriyor :)



Alt alta yazınca ne kadar çok oldu :) Maşallah kuzuma :) 

"Kargaya yavrusu kuzgun görünürmüş" benzeri hisler yaşıyor olabilirim. Bu sebeple çevreye verdiğimiz geçici rahatsızlıktan dolayı özür dileriz :)

18 Ocak 2015 Pazar

Anne Adayları İçin Gereksiz Şeylerden Kaçınma Rehberi

Normalde bile çok hassas varlıklar olan kadınlar hamile kalınca işler iyice zorlaşıyor. En küçük şeyler bile gözümüzde büyüyor, normalde hiç aklımıza takılmayacak şeyler yüzünden hamilelikte uykularımız kaçabiliyor. İşte bebek için yapılması gereken alışveriş de o konulardan biri haline gelebilir. Ama aslında hiç büyütülecek bir mesele değil.

Ilk bebeğini bekleyen anneler tam olarak neye ihtiyaç duyacaklarını kestiremedikleri için herşeyi almak isteyebiliyor. Ama piyasada bulunan birçok ürün o kadar gereksiz ve o kadar çok yer kaplıyor ki... Onlardan bazıları:

Biberon Sterilizasyon Cihazı 
Biberon / Mama Isıtıcısı 
Buhar Makinesi
Su Termometresi
Anne sütü saklama kapları 
Bebek Odası Takımları 
Bebek Yorganı 
Süslü püslü minik beşikler
Travel System 3'lü Bebek Arabaları 

Eminim bana itiraz eden anneler olacak. Ama onlar cihazları kullanan taraf. Bense kullanmayan ve hiç ihtiyaç duymayan tarafım :) bu konuda gayet eski kafalı davranıp "Eskiden öyle şeyler mi varmış?" diyeceğim. 

Arya doğmadan önce birkaç farklı biberon almıştım. Hepsini yıkadım, eski usul kaynar suda kaynatarak sterilize ettim. Arya doğduktan sonra da yine aynı yöntemle sterilize etmeye devam ettim. 1,5 yıldır da hiç sorun yaşamadım. Biberon ısıtıcısına gelince belki biraz daha pratik olabilir ama olmazsa olmaz da değil. Ben Arya için her zaman hazırda kaynatılıp soğutulmuş su bulunduruyorum. Mama yapacağım zaman da basıyorum normal su ısıtıcısının düğmesine, sıcak su hazır. Gecenin bir vakti su ılıştırmakla uğraşılır mı demeyin, dua edin tek derdiniz o olsun :) Zaten bir süre sonra otomatiğe bağlayıp gözünüz kapalı yapacaksınız her şeyi :)) Zaten bebeğiniz ilk doğduğunda anne sütü ile besleneceği için bu 2 cihaz da ilk aşamada tamamen gereksiz.

Ciddi bir hastalık gibi istisnai durumlar haricinde buhar makinesi de gereksiz olan cihazlardan biri. Bebek odasında ille de devamlı buhar olmasını istiyorsanız ısı kaynağının yakınına -üstüne değil- nemli bir havlu bırakabilirsiniz. Bu havluyu sadece doğal beyaz sabunla yıkayın ki kimyasal yayma riski olmasın. Diğer bir seçenek de kalarifere takılan buhar kapları. Ivır zıvır satan yerlerde 1-2 tl.ye bulabilirsiniz.

Su termometresinin gereksizligini anlatmama gerek bile yok sanırım. Annelerimizin yaptığı gibi suyu dirseğinizle kontrol edin yeter. 

Bebeğinizin anne sütü ile beslenmesi çok önemli. Anne sütünün saklanması için özel saklama kapları da çok önemli görünüyor değil mi? Ama eğer hemen işe dönmeyecekseniz süt saklama kapları acil ihtiyaç listesinde değil. Ayrıca hiç bir şeyin garantisi yok. Siz işe başlayana kadar bebeğiniz memeyi bırakabilir ya da hiç istenmeyen bir durum olsa da sütünüz bitebilir. Ama hazırlıklı olmakta fayda var, ben sütümü paketleyip saklarım diyorsanız, üzerine tarih yazılabilen ve biberon başlığı takılabilen süt saklama poşetlerini kullanabilirsiniz.

Gelelim beşik/yatak seçimine: ilk olarak lütfen acele etmeyin. Bebek odası takımları bir yere kaçmıyor. Bebeğinizi kucağınıza aldığınız ilk an itibariyle onu bir an olsun yanınızdan ayırmayı aklınızdan bile geçiremeyeceğiniz için en azından ilk 6 ay bebek sizin odanızda uyuyacak. Bu durumda akla ilk gelen çözüm beşik. Ama aslında pek de kullanışlı bir seçim değil. Bebeğiniz hareketlenmeye, sağa sola dönmeye başladığında yani 3-4 aylık olduğunda onu artık beşikte yatıramayacaksınız. Kendi odasına taşımak içinse erken olabilir. Benim tercihim park yataklar. 2 kademeli olması büyük avantaj. Bebeğiniz hareketlenmeye başlayınca üst kat kaldırılıyor ve bebeğiniz yatakta güvenle yatmaya devam ediyor. Park yatakların beşik gibi sallanabilenleri de var ki bu da ilk aylarda oldukça işe yarayan bir özellik. Biz ilk olarak Kraft'ın park yataklarından birini aldık ve 1,5 yıldır severek kullanıyoruz. Tekerlekli ve hafif olması en sevdiğim özellikleri. Bu sayede 6. ayda rahatça bebek odasına taşıdık. Park yataklar o kadar pratik ve kullanışlı ki bir tane de annemlerde kaldığımızda kullanmak için alıp Arya'nın ordaki odasına kurduk :) Park yataklar 3 yaşa kadar kullanılabiliyor. 


Biz bebek için alışveriş yaparken gerçekten ilk aşamada ihtiyacımız olacak şeyleri almaya çalıştık ve büyük ölçüde başarılı olduk. Aşırıya kaçtığımız tek şey bebek arabası oldu. Yine Kraft'in ürünü olan travel system bebek arabası aldık. 3 parçadan oluşuyor: tekerlekli gövde, direk gövdeye takılabilen ve araba koltuğu olarak kullanılabilen yeni doğan yatağı ve puset. Maalesef arabayı pek de uzun süre kullanamadık çünkü kapatılmasına rağmen çok yer kaplıyor, ağır ve pek kullanışlı değil. Biz alırken çift yönlü ve oto koltuğu olduğu için bu modeli tercih ettik. Beklentimizi karşıladı ama sonradan anladık ki önceliklerimizi yanlış belirlemişiz. Araba kapalı haldeyken iki ayrı parça olduğu için apartmandan çıkarmak ve eve geri taşımak oldukça zor oluyor. Bebek ve arabayla tek başınıza dışarı çıkmak için epey çaba sarfetmek gerekiyor.

Bebek arabası alırken mümkünse tek parça, doğumdan itibaren kullanılabilen ve katlandığında minimum yer kaplayan bir araba tercih edin. Böylece yaya olarak ya da toplu taşıma kullanırken daha rahat edersiniz. Oto koltuğunu ayrı olarak alıp sadece arabanızda kullanmanız daha kolay olacaktır.

Hamilelik sonlara yaklaştıkça iyice telaşlanan anne adaylarına dur demek ne mümkün :) yine de şansımı deneyeyim. Az daha sabredin taze anneler, bebek gelince anlayacaksınız ki ilk günlerde tek ihtiyacı sizsiniz, gerisi nasıl olsa halledilir :)