29 Mayıs 2015 Cuma

Hadi Beraber Oyuncak Yapalım - 2+ Yaş Eğitici Oyuncak / Aktivite Hazırlığı

Haftaya bugün Arya'nin doğum günü, 2 yaşını dolduracak minik cadı :) Bu sebeple bir süredir yeni yaşına uygun, hem eğitici hem de eğlenceli oyuncak arayışındayım.



Bir sürü siteye ve bir sürü bloga baktıktan sonra tüm oyuncaklar gözüme aynı ve evde yapması kolay gözükmeye başladı. Yukarıdaki ilk denememdi, fotoğrafı çektikten sonra çubuk sayısını arttırdım, her renkten toplamda 3 çubuk hazırladım. Arya'yla 15-20 dk hiç sıkılmadan oynadık. Artık hangi oyuncağa baksam "Ben bunu evde yaparım ki!" derken buluyorum kendimi. İşte fikirlerimden bazıları:


  • İnternetten 2 set olacak şekilde çeşitli hayvan, eşya vb. fotoğrafları indirin. Kırtasiyeden kalın karton, yapıştırıcı ve koli bandı alın. Fotoğrafları tek tek keserek aynı boyutlarda kesip hazırladığınız kartonlara yapıştırın. Fotoğrafların üzerinden şeffaf koli bandı ile 1-2 tur geçin ki minik kaşifler ağızlarına götürüp ısırınca kağıtlar hemen erimesin :) Şimdi hem tek tek hayvanları, eşyaları vb. öğretebilir hem de birlikte eşleştirme oyunu oynayabilirsiniz.  

  • Herhangi bir marketten tahta çöp şiş çubukları alıp güzelce kapladığınız bir karton kutuya saplayıp sabitleyiniz. Renkli keçelerden farklı boyutlarda geometrik şekiller (pembe yuvarlaklar, mavi kareler, yeşil dikdörtgenler gibi) çizip kesin, ortalarına da delik açın ki çubuklara takılabilsin. Çubukları keçelerle aynı renge boyayın ya da çubukların kartonla birleştiği kısmı şekillerle uyumlu keçe yapıştırın. Koyun mini canavarın önüne pembe yuvarlak pembe çubuğa, mavi kareler mavi çubuğa... Böylece hem renkleri hem şekilleri öğrenmesine yardım edin.

  • Yine karton ve şeffaf koli bandı ile domino hazırlanabilir. Kartondan aynı boyda 20 adet dikdörtgen kesin ve üzerine istediğiniz resimleri çizin. Mesela elma-armut, armut-muz, muz-çilek gibi (marketlerin tanıtım dergilerinden meyve-sebze fotoğrafları kesebilirsiniz :) Sonra kartları yine şeffaf koli bandı ile kaplayın ki daha uzun ömürlü olsun. Artık ailecek domino oynayabilirsiniz :)

  • Evdeki çeşitli içeceklerin kapak kısımlarını kesin (süt  kartonları, pet şişeler vs.). Kestiğiniz yerler tırtıklı kaldıysa ateşle hafif ısıtarak düzleştirin ki miniklerin ellerine batmasın. Kapaklar farklı renklerde ve boyutlarda olursa daha iyi ama bulamazsanız da kendiniz boyayabilirsiniz. Şişe kısımlarını karton ya da keçeyle kapladığınız sert bir yüzeye yapıştırın ve kapaklarla birlikte miniğinizin önüne bırakın; o hangi kapak nereye takılacak bulmak için uğraşırken ve defalarca açıp kaparken siz de biraz kafanızı dinleyin ;)

Ben artık evdeki her türlü ıvır zıvırı bu kutuya atıyorum. Illaki yaparım bir şeyler :) Aklımda bir sürü alternatif var nasılsa :) Hadi siz de bir düşünün, değişik fikirlere açığım ;)

   

11 Mayıs 2015 Pazartesi

Gözümüz Aydın! Nurtopu Gibi 2 Yaş Sendromumuz Oldu :(

Zaman hızla akıp geçti ve Arya'nın 2 yaş sendromu geldi çattı hatta evin ortasına bomba gibi düştü maalesef :(

Arya'nın 2.yaş gününe 1 aydan az zaman kaldı. Büyüdükçe işler kolaylaşacak sanırken hiç de öyle olmadığı gerçeğiyle yüzleşmek çok zor oldu benim için. Arya son zamanlarda o kadar huysuz ki neresinden tutsam, nasıl anlatsam bilmiyorum. 1 sn bile benden ayrı kalmıyor, beni kimseyle paylaşmak istemiyor. Evrim yanıma oturunca kıyameti koparıyor. Ortalarına bile otursam uzanıp babasını itmeye çalışıyor. Babası yokken de sürekli "baba, baba" diye onu arıyor. Gelince sevinip sarılıyor ama anında benim kucağıma geri dönüyor. Tuvalete ve duşa girdiğimde attığı çığlıkları, yerlere yatışını, kapıyı yumruklamasını falan anlatmak bile istemiyorum.

Arya bebekliğinden beri bağımsız bir bebek olduğu için şimdi birden bire bana bağımlı hâle gelmesine adapte olamıyorum. Oturduğum yerden kalktığım an basıyor çığlığı, geri otursam bile ağlamaya devam ediyor. Kendisi oturmaktan sıkılınca da başlıyor evin içinde koşturmaya. Girip çıkmadık yer bırakmıyor evde. Bilgisayarın düğmesine basıyor, dolapları açıp karıştırıyor. Arada da gelip "kalk, gel" diye elimden sürükleyerek beni çekiştiriyor. Yorulunca televizyonun karşısına oturuyor bir süreliğine ama bu sefer de kanalları beğenmiyor, ikide bir değiştirmem için mızmızlanıyor. Ayyyy... anlattıkça içim daralıyor :( 

Peki her şey mi kötü? Tabi ki değil! Arya bizi ne kadar çok sevdiğini her fırsatta gösteriyor. Öpücükleriyle bizi mest ediyor, sımsıkı sarılıyor :) Parka gidince inanılmaz mutlu oluyor. Enerjisi hiç bitmiyor maşallah :) Kaydıraktan salıncağa, salıncaktan tahterevalliye koşuşturup duruyor. Parktaki diğer çocuklarla oynayıp arkadaş oluyor :) o kadar güleryüzlü ki herkesi kendine aşık ediyor :)  






Kısacası bu 2 yaş sendromu denen lanet şey bizim eve kapak attı. Sakin sessiz kendi halimizde takıldığımız günler mazide kaldı. Artık günler çığlıklarla başlıyor, mızmızlanmalarla bitiyor. Biliyorum bugünler de geçecek tabi ki. Zaten tek tesellim Arya'yla beraberken zamanın nasıl geçtiğini pek de anlamıyor oluşum.

2 yaş sendromu ile boğuşan tüm  annelere bol bol sabır diliyorum. Allah yardımcımız olsun.


24 Nisan 2015 Cuma

Bu Aralar Bildiğin Kötü Anneyim :(

Evet, anne-baba olmaya karar verdiğimizde bebekli hayatın her daim toz pembe olmayacağını, zorlanacağımı, bunalabileceğimi, uykusuz kalacağımı, zaman zaman kendimi çaresiz hissedeceğimi biliyordum. Ama son günlerdeki kadar zorlanıp, uykusuzluk, düzensizlik ve stres ile en ufak sorunda bile kontrolü kaybedecek hâle gelmeyi beklemiyordum :(

Son 20 gündür her günüm Arya ile mücadele ederek geçiyor. Arya'nın huyu suyu o kadar değişti ki... Arya önceden her şeyi kendi kendine halleden, kendi kendine saatlerce oynayan bağımsız bir bebekken şimdi oyuncağı elinden düşse uzanıp almak yerine ağlayarak oyuncağı yerden almamızı bekleyen aşırı mızmız bir bebeğe dönüştü. Yanından saniye ayrılmak mümkün değil, durduk yere ağlamaya başlıyor. Uyku düzeni zaten bozuldu, ne gecemiz belli ne gündüz... 

Yemek saatleri ayrı bir işkence. Ağzını açmıyor, ağzını açsa yutmayıp çıkartıyor. Kendim yiyeceğim diye tutturuyor, kendi yesin diye bırakıyorum, yiyeceklerin yarısını yere atıyor. Yemek faslı bitse bu sefer de suyla oynamak istiyor. Üstü başı, sandalyesi, yerler... her taraf sırılsıklam ıslanıyor. Bu noktaya kadar sabrettiysem bile tüm suyu sağa sola dökerek boşalttığı suluğunu mızmızlanarak bir kez daha doldurmamı istediği zaman kendimi tutamayıp avaz avaz bağırmaya başlıyorum. 

Bir noktadan sonra Arya mızmızlanıp olur olmadık anne dediğinde, ya da durduk yere bir yerine bir şey olmuş gibi en yüksek perdeden ağlamaya başladığında kafamı duvarlara vurmak geliyor içimden ya da koşarak kaçmak, mümkün olduğunca uzaklaşmak istiyorum :( Yani bu aralar gerçekten çok sabırsız ve tahammülsüz KÖTÜ ANNEYİM maalesef :(

Tüm bunlar Arya'dan şikayetçi olduğum anlamına gelmiyor. Ben KENDİMDEN ŞİKAYETÇİYİM! Daha dayanıklı, daha sabırlı, daha sakin olmalıyım ama beceremiyorum.

Biliyorum bu günler de geçecek, hatta hatırlanmayacak bile. Ama işte bunu bilmek şu an yaşadığım sıkıntıyı hafifletmiyor :(  Ne yaparsam yapayım Arya'yı sakinleştiremediğim anlarda kendimi kapana kısılmış gibi hissediyorum ve böyle hissetmekten nefret ediyorum.

Arya'yı oyalamak için yeni kitaplar alıyorum, yeni oyunlar icat ediyorum, parka götürüyorum, enerjisini boşaltsın, yorulup uyusun diye yürüyüşe çıkarıyorum. Bazıları bazen ve kısmen işe yarıyor ama sonuçta hiçbiri  geçici birer çözüm olmaktan ileri gidemiyor. 


Arya'ya "Uyuyan Güzel" masalını aldım. Kitabın içinde sayfalara takılabilen minik magnetler var. Arya bazılarının yerini öğrendi, bazılarını da kafasına göre hoşuna giden yere takıyor :) epey vakit geçiriyoruz bu kitapla :)


Defter kucakta uslu uslu oturduğuna aldanmayın, gözümü kırpsam parkeleri ya da duvarları çiziyor :)


Mızmız Arya böyle bir şey işte! 


Yağmur çamur demeden parka gidiyoruz; suların içinde zıplıyor, ıslak salıncakta sallanıyor. Ordan oraya koşuşturmaya bayılıyor Arya.

Bütün çocuklar gibi Arya da derdini anlatamayınca ya da bizim anlattığımızı anlayamayınca huysuzlanıyor, ağlamaya başlıyor. Tam olarak konuşmaya başlasa belki çoğu şey daha farklı olacak. Biliyorum şu an yapılabilecek en doğru şey sabırlı, sakin ve anlayışlı olmaya çalışmak. Elimden geldiğince öyle olmaya çalışıyorum ama dedim ya bu aralar biraz kötü anneyim :( Umarım en kısa sürede mevcut durum bir şekilde değişir.



8 Nisan 2015 Çarşamba

Uyku Eğitimi - Mecburen Yeniden :(

An itibariyle bu satırları Arya'nın odasının önünde nöbet tutarken yazıyorum.

Arya 22 aylık oldu!

Peki hayatımızda ne değişti?

Uyku eğitimi sayfasını (detaylar için buraya ve buraya :) çoook önceden kısa sürede başarıyla kapatmıştık - daha doğrusu ben düne kadar öyle sanıyordum:(

Arya hâlâ park yatakta yatıyor. Tabi içinde sünger yatak değil, bebek boy ortopedik yatak var. Arya'nın boyu 90cm ve artık yataktan tırmanarak rahatlıkla çıkabiliyor. Daha önce de birkaç kez çıkmıştı ama uyku saatlerini değiştirince yine kendi isteğiyle yatağına gidip uyuyordu Arya ama son günlerde yatağa isteyerek gitse de 2dk sonra yataktan çıkıp yanımıza geliyor. Bu defalarca kez tekrarlanıyor ve sonunda yorgunluktan koltukta koyun koyuna uyuyoruz. Sonra gecenin bir vakti ben bel ağrısı ile uyanıp Arya'yı yatağına taşıyorum. Bu sabah uyandığımda Arya yatağında değildi. Artık gece mi yoksa sabah mı uyandı bilmiyorum ama battaniyesini ve Minnie'sini de alıp salondaki koltuğa gidip uyumuş. Aşağıdaki fotoğraf da başka bir öğle uykusu inatlaşması sonunda çekildi.





Bu gece, bu uyuyamama durumuna çare bulmayı kafaya koydum. Arya'yı yatağa yatırıp üstünü örttüm, iyi geceler dileyip odadan çıktım. Az sonra Arya da odadan çıktı. Tekrar yatırdım, yine kalktı; bir daha yatırdım, yine kalktı... aynı olay 10-15 kez tekrarlandı. Her seferinde Arya'ya iyi geceler dileyip o uyuyana kadar kapının önünde bekleyeceğimi anlattım ve öyle de yaptım. Arya yataktan indiği an odaya girip tekrar yatağa yatırdım. Sonunda Arya uykunun da etkisiyle pes etti :) Şu anda mışıl mışıl uyuyor ama gece uzun ne olacağı belli olmaz. Umarım bu sabah Arya'yı yatağında bulurum.

Değişen diğer bir şey ise Arya'nın iştahı. Arya artık kahvaltı yapmıyor. Önüne koyduklarımı çatalıyla dürtüyor, eline alıyor, tabağa bırakıyor, belki 1-2 lokma yiyor ama o kadar işte. Sadece yumurta ve biraz peynir yiyor. Alerji olduğu için bu ara yumurta veremiyorum. Öğle yemeğinde genelde yarım kase çorba ya da yemek yiyor. Akşam da durum aynı. Aralarda belki yarım meyve ya da kuru yemiş yiyor. Önceden her öğünde dolu dolu bir kase yerdi. Bakalım bu da geçici bir durumdur belki.

Arya pek yemek yemiyor ama enerjisi hiç azalmıyor. Bütün gün zıplayıp hopluyor. Bu aralar bu eylemlerini koltuk tepelerinde gerçekleştiriyor ve bol bol da düşüp yere kapaklanıyor. Yapma etme demek işe yaramıyor tabi ki. Gözüm sürekli üzerinde panik hâlde izliyorum maalesef :(

2. yaşa 2 ay kala sanırım hem Arya hem de biz büyüme sancılarını tüm şiddetiyle hissediyoruz.





19 Mart 2015 Perşembe

"Anne, Giydir" - Arya'yla İşimiz Var :)

Arya'nın yeni favori kelimesi "giydir" :)

İlk favorisi "hadi"ydi, sonra sırayla "al, ditti, ga (gel)", şimdi de "giydir"... Yataktan kalkıyor, hemen montunu beresini gösteriyor, "Anne, giydir". Giydirmeyince mızmızlanıyor ve ayakkabılarını getiriyor koşturarak, yine "giydir". Bir şekilde kandırıp en azından kahvaltı yapana kadar unutturuyorum ama bazen kahvaltı bile etmeden sokakta buluyoruz kendimizi :)

Arya da her çocuk gibi dışarı çıkmaya bayılıyor. Elimde montunu ayakkabılarını görünce sevinçten çıldırıyor :) Hemen koltuğa oturuyor, büyük hevesle giyiniyor ve kapıya gidiyor. Merdivenleri elimden tutarak hızlı hızlı iniyor, dışarı çıkınca da zevkten kahkaha atıyor, gördüğü ilk kedinin peşine takılıp koşmaya başlıyor. Zapt etmek hiç kolay değil. Yolda gördüğümüz herkese el sallayıp öpücük atıyor; bebek/çocuk görürsek yanına gidip seviyor, sarılıyor :) Kapalı bir yere girip oturunca ayakkabıları çıkarıyor, canı sıkılınca da ayakkabılarını verip "giydir" diyor, giydirince de elimden tutup kapıya götürüyor zilli :) Bu aralar tamamen Arya Hanım'a tabiiyiz anlayacağınız.

Evde olduğumuz zamanlarda Arya'yla başa çıkmak nispeten daha kolay. Arya'nın yemek ve uyku saatleri düzenli sayılır. Uyanıp kahvaltı ettikten sonra dışarı çıkıyoruz ya da evde oyun oynuyoruz. Sonra öğle yemeği ve uyku. Arya uyurken önce günlük egzersizimi yapıp duş alıyorum sonra da yemek, çamaşır vb. ev işlerini hallediyorum. Arya uyandığında Kağan ve Evrim eve yeni gelmiş oluyor ve Arya'yı yataktan onlar alıyor. Arya odasından onların sesini duyunca çok seviniyor ve seslenip gülmeye başlıyor :) Bu aralar "baba" demeyi yeniden keşfetti, sürekli babasına sesleniyor. Sonra akşam yemeği ve uyku saatine kadar yine oyun ve biraz televizyon. Arya müzik kanallarını ve dans etmeyi çok seviyor :)




Lütfen kimse kalkıp "Ay televizyon çok zararlı, bebeklere izletilmemesi gerekiyor, otizmi tetikliyor, çocukları salak yapıyor." falan demesin! Kaç nesil televizyonla büyütüldük, çoğumuzun bebekken açlıktan ölmemiş olması reklamlar çıktığında açılan ağzımıza annelerimizin soktuğu kaşık kaşık mamalar değil mi? Sonuçta tüm gün televizyon izletin demiyorum ama günde 1-2 saat televizyondan bir zarar olacağını da düşünmüyorum.

Arya çok hareketli ve genellikle bağımsız bir çocuk. Tüm gün kendi kendine oyuncaklarını ordan oraya taşıyor, oynuyor, dans ediyor, şarkıya benzer sesler çıkarıyor. Arada bir beni, babasını ya da dayısını oyun halısına sürüklüyor ama en fazla 5-10 dk orda oturup oynuyor. Oyun saatleri dışında yemek yerken de birine bağlı olmayı sevmiyor, yemeğini kendisi yemek istiyor. Uzun zamandır yemeklerin çoğunu kendi yiyebildiği için yemek yedirmek artık pek sorun olmuyor ama doyduktan sonra tabakta kalanları yere atmasına engel olmak epey sorun oluyor çünkü "atma" demek işe yaramıyor, tabağı önünden alınca da çığlığı basıyor. Bu anlarda yapılabilecek ve sonucu aynı olan 2 seçenek var:
1-Kendi yemeğim henüz bitmemişse bırakıyorum istediğini yapsın, ister yesin ister yere atsın. Mutfak nasılsa temizlenir.
2-Yemeğim bitmişse Arya'yla birlikte mutfağı olduğu gibi terk edip salonda oyun oynamaya gidiyoruz. Mutfak nasıl olsa temizlenir :)



Akşamları herkes evdeyken Arya da en neşeli haline bürünüyor. Kucaktan kucağa atlıyor, bir babasının koynunda yatıyor, bir dayısının kucağına. Cilveler desen saymakla bitmez :) Yandan yandan bakışlar, "babam babam" demeler, öpücükler... Dayısına sarılıp başını omuzuna dayaması ve eliyle sırtını pat patlaması Kağan'ı eritiyor :)   



Biz Arya sayesinde hayatın değerini her gün bir kez daha anlayıp şükrediyoruz. Dilerim herkes bir gün tadar bu mutluluğu :)




7 Mart 2015 Cumartesi

2'ye 3 Kala Arya :)

Arya 21 aylık oldu!

2. yaş gününe 3 ay kaldı :)

Arya'nın 2. yaşı yaklaşırken benim kreş - bakıcı - iş - ev endişelerim artıyor. Arya 2 yaşına girince çalışmaya devam etmemi planlamıştık Evrim'le. Zaman yaklaştıkça bunun düşündüğüm kadar kolay olmadığını anladım. Aklımda bir sürü soru var: Arya kreş için hazır mı? Yeterince büyüdü mü? Peki ben? Ben Arya'yı kreşe vermeye hazır mıyım?

Bugünlerde bu kreş mevzu ile yatıp kalkıyorum. Evimize yakın olan kreşlere bakıyorum. Maalesef birçoğu giriş altı, bodrum katta. Öyle olanları direk eliyorum. Çünkü Arya'nın gün ışığı almayan bir yerde tüm gün kalması fikri bile beni çok üzüyor. Üst katlarda ve bahçesi olan kreşler oldukça az. Şimdilik 2 kreş belirledim, yaza doğru daha detaylı inceleyip kreşlerle görüşmeyi planlıyorum.

Kreş mevzusu kafamı kurcalarken aslında Arya'nın ne kadar büyümüş olduğunu fark ediyorum. Artık birçok şeyi kendi kendine yapıyor. İsteklerini, ihtiyaçlarını bir şekilde anlatıp hallediyor. Kendi kendine oyunlar kurup oynuyor. Biraz biraz konuşmaya da başladı. İnşallah kreş aşamasına kadar iyice ilerler konuşması. Ama yine de tüm bunlar yeterli mi? İçimden bir ses "Saçmalama! Arya'yı kreşe nasıl bırakırsın?" diye sorup duruyor :(

Arya her şeyi benimle yapmaya o kadar alıştı ki... Mesela herkes evde olsa da acıkınca ya da susayınca benim elimi tutup mutfağa götürüyor, bezini değiştirmek isteyince benim elimi tutup odasına götürüyor, oyun oynarken koşarak gelip kucağıma oturuyor, sarılıp gülümseyip oyununa geri dönüyor ve daha bir sürü şey... Kreşe gidince ne yapar, acıkınca ya da susayınca söyler mi? Uykusu gelince yatıp uyuyabilir mi? Düşerse, diğer çocuklarla kavga ederse, ya kreştekileri sevmezse?..





Eğer her şey yolunda gider de ben önümüzdeki Eylül'de işe baslarsam, Arya 27 aylık olunca kreşe başlayacak. Umarım o zamana dek Arya tam olarak konuşmaya başlar ve biz içimize sinan iyi bir kreş bulabiliriz.

21 Şubat 2015 Cumartesi

Yeni Dişler, Yeni Kelimeler, Yeni Beceriler

Arya bizi şaşırtmaya devam ediyor :)

Arya dün akşam elimden tutup "ge ge" yani "gel" diyerek beni banyoya götürdü. Banyodaki taburesini yerinden alıp lavobanın önüne yerleştirdi, üstüne çıktı ve eliyle diş fırçasını işaret etti. Azı dişleri çıktığı için bu aralar aklı fikri dişlerde :) Dişlerini fırçaladık ama Arya banyodan çıkmak istemedi. Tabureden inip duşakabine girmeye çalıştı. Bir yandan da çeşmeyi açmak için uzanıyor :) Bir gece önce yıkadığım için kucaklayıp odaya götürdüm ama Arya bastı çığlığı tabi. Odada havanın soğuk olduğunu ve daha yeni yıkandığını anlattım; yavaş yavaş sakinleşti.

Bu aralar Arya fazlasıyla kafasına buyruk takılıyor. Bugün dışarıda elimizi bırakıp bırakıp koşmaya çalıştı, tüm su birikintilerine zıplaya zıplaya bastı çıktı. Evdeyken de sürekli salondan kaçıp sağa sola saklanıyor, diğer odalara girip kapıyı içerden kapatıyor. Salondan kaçamazsa perdelerin arkasına, masaların altına girip saklanıyor. Bazen de yanımıza gelip "ga ga" (kalk) ya da "ge ge" (gel) diyerek bizi de gittiği yerlere sürüklüyor :) Çoğu zaman da ge ge diyerek beni oyun halısına götürüyor :) Beraber Lego oynuyoruz, kuleler, arabalar yapıyoruz; şekilleri yerlerine yerleştirmece oynuyoruz ki Arya artık hepsini tek seferde doğru yere yerleştiriyor :)



Arya'nın kavrayışı giderek artıyor. Eskiden bir şeyi öğretirken defalarca kez anlatmam, göstermem gerekiyordu, artık tek seferde anlıyor, hemen öğreniyor. Bugün oyuncak sepetini boşaltıp oyuncaklarla basket atmayı gösterdim, minik cadım hemen kaptı ve bu yeni oyuna bayıldı :) Uzun süre sepeti oyuncaklarla doldurup doldurup boşalttı. Oyuncakları Arya'ya uzatırken "sepete at" dedim, Arya da hemen "at", "at" demeye başladı. Kelime haznesine eklenen her kelime beni çok mutlu ediyor ama maalesef öğrendiklerinin bir kısmını çabucak unutuyor :( Şimdilik sürekli kullandığı kelimeler biraz az. "Ditti (bitti), ge (gel), ga (kalk), annenne (babaannesine böyle diyor), dedi (duruma göre dede ya da kedi manasında), anne, baba, al" diyebiliyor Arya. Ama maşallah bu kelimelerle ve hareketleriyle her istediğini elde ediyor :)) umarım yakın zamanda daha fazla kelimeyle iletişim kurmaya başlar.